Ιατρική χρήση της κάνναβης για την εξάρτηση από οπιοειδή

Ιατρική χρήση της κάνναβης για την εξάρτηση από οπιοειδή (Μέρος 1ο)

Ιατρική χρήση της κάνναβης για την εξάρτηση από οπιοειδή

(Αναδημοσίευση με μετάφραση από: Terpenes and Testing Magazine, “Medical Cannabis for Opioid Addiction: A Two-Pronged Approach” https://terpenesandtesting.com/…/medical-cannabis-for-opio…/ , by Loren DeVito, PhD)

Πως η κάνναβη μπορεί να βοηθήσει στην αντικατάσταση των οπιοειδών για να ανακουφίσει τον πόνο και να βοηθήσει στην αντιμετώπιση του εθισμού
Το 2011, τα Centers for Disease Control and Prevention (Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων) κήρυξαν την ύπαρξη σε εξέλιξη μιας “επιδημίας οπιοειδών” στις ΗΠΑ(1)*. Η ανακοίνωση αυτή έλαβε χώρα μετά από δύο δεκαετίες κακής πρακτικής στην συνταγογράφηση από τον ιατρικό κλάδο, οδηγώντας σε κατάχρηση και υπερκατανάλωση οπιοειδών, με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα ποσοστά υπερδοσολογίας σε όλη τη χώρα και οι θάνατοι από υπερβολική δόση. Με άλλα λόγια, πολύ λίγο, πολύ αργά.
* Οι αριθμοί μέσα σε παρενθέσεις αντιστοιχούν σε μελέτες στο τέλος του κάθε άρθρου

Ο εθισμός δεν είναι ένα νέο πρόβλημα. Το ανθρώπινο σώμα είναι εγγενώς ευάλωτο στον εθισμό μέσω της δράσης της ντοπαμίνης στον εγκέφαλο. Η ντοπαμίνη, ένας εξέχων χημικός αγγελιοφόρος, απελευθερώνεται ως ανταπόκριση στην παράδοση ανταμοιβής και στα ευχάριστα γεγονότα. Ο ρόλος της είναι να ενισχύσει τις βιολογικά σχετικές και απαραίτητες συμπεριφορές, συμπεριλαμβανομένου του φαγητού, του ύπνου και του σέξ(2). Ωστόσο, οι άνθρωποι και τα άλλα ζώα κινδυνεύουν να εξαρτηθούν από την “έξαψη” (rush) της ντοπαμίνης και μπορούν ως εκ τούτου να αναπτύξουν έναν εθισμό σε αυτές τις συμπεριφορές, όπου το σώμα τους εξαρτάται από την αυξημένη δόση ντοπαμίνης για να λειτουργήσει τουλάχιστον στοιχειωδώς.

Ακριβώς όπως τα τρόφιμα ή το σέξ, ουσίες όπως το αλκοόλ και τα οπιοειδή μπορούν να οδηγήσουν στην απελευθέρωση της ντοπαμίνης Τα οπιοειδή προέρχονται από το φυτό παπαρούνας (poppy plant)[1][2]** και αποτελούν βασικό συστατικό των παράνομων ουσιών (όπως η ηρωίνη) και των φαρμάκων για τον πόνο (όπως η οξυκωδόνη). Ενώ τα οπιούχα φάρμακα έχουν χρησιμοποιηθεί για πολλά χρόνια για να θεραπεύσουν τον πόνο, λίγοι κρίσιμοι παράγοντες συνέκλιναν στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές του 2000 που οδήγησαν το έθνος στον εθισμό στα οπιοειδή.
[1] “Facts About the Opium Poppy” (Δεδομένα σχετικά με την Παπαρούνα του Οπίου) https://www.acepnow.com/article/facts-opium-poppy/
[2] “Papaver somniferum” (Μήκων η υπνοφόρος) https://en.wikipedia.org/wiki/Papaver_somniferum
** Οι αριθμοί μέσα σε τετράγωνες παρενθέσεις αναφέρονται σε συνδέσμους στο τέλος κάθε παραγράφου.

Το 1996, οι επαγγελματίες του τομέα υγειονομικής περίθαλψης κλήθηκαν να δώσουν μεγαλύτερη προσοχή στον πόνο που αναφέρονταν από τους ασθενείς τους, μια σύσταση που συνοδεύονταν από μια απαίτηση, προκαλώντας την αναγνώριση του πόνου ως το “πέμπτο ζωτικό σημείο”(3). Η επιτροπή Joint Commission on Accreditation of Healthcare Organization αύξησαν την επείγουσα ανάγκη αντιμετώπισης του πόνου στις δημοσιευμένες κατευθυντήριες γραμμές τους και το Κογκρέσο κήρυξε την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα ως την “Decade of Pain Control and Research” (Δεκαετία του Ελέγχου και της Έρευνας του Πόνου)(3,4). Αυτά τα γεγονότα και οι σχετικές αλλαγές πολιτικής έστειλαν κύματα αλλαγών στην ιατρική κοινότητα που οδήγησαν σε πολύ αυξημένες συνταγογραφήσεις φαρμάκων για τον πόνο.

Ταυτόχρονα, η Purdue Pharmaceuticals, η κατασκευάστρια του OxyContin®, άρχισε να εμπορεύεται επιθετικά τα συνταγογραφούμενα οπιοειδή, δαπανώντας 200 εκατομμύρια δολάρια στην διαφήμιση. Οι τακτικές της περιλάμβαναν την υποβάθμιση της σημασίας του πιθανού κινδύνου εθισμού και εξάρτησης που προκαλείται από τα φάρμακα με οπιοειδή. Ως αποτέλεσμα, οι πωλήσεις του OxyContin® αυξήθηκαν από τα 48 εκατομμύρια δολάρια το 1996 σε σχεδόν 1,1 δισεκατομμύρια δολάρια το 2000(5). Ώσπου η Purdue τελικά να βρεθεί αντιμέτωπη με ποινικές και αστικές κατηγορίες[3], μέχρι τότε η ζημία στην Αμερική είχε ήδη γίνει.
[3] “In Guilty Plea, OxyContin Maker to Pay $600 Million” (Στην αποδοχή της ενοχής του, ο κατασκευαστής του OxyContin θα πληρώσει 600 εκατομμύρια δολάρια) https://www.nytimes.com/2007/05/10/business/11drug-web.html

Το 2017, καταγράφηκαν 47.600 θάνατοι που σχετίζονταν με τα οπιοειδή στις ΗΠΑ(6). Ενώ τα συνταγογραφούμενα οπιοειδή συνέβαλαν σίγουρα σε αυτά τα στατιστικά στοιχεία, πολλοί από αυτούς τους θανάτους αφορούσαν την ηρωίνη, αλλά εκείνοι που λαμβάνουν φάρμακα με οπιοειδή διατρέχουν σημαντικά υψηλότερο κίνδυνο να καταλήξουν στην χρήση της ηρωίνης, λόγω του χαμηλότερου κόστους και της ευκολότερης πρόσβασης που μπορούν να έχουν σε αυτήν(7). Στην πραγματικότητα, η φύση της επιδημίας οπιοειδών έχει ουσιαστικά μετατοπίσει τον τρόπο με τον οποίο ο εθισμός αντιμετωπίζεται στις ΗΠΑ.

Οι κυβερνητικές πρωτοβουλίες έχουν επενδύσει σε στρατηγικές για τη μείωση της πρόσβασης σε συνταγογραφούμενα οπιοειδή φάρμακα[4], αλλά αυτό δεν βοηθά τους ασθενείς με χρόνιο πόνο που χρειάζονται θεραπεία, ούτε αυτούς που αναρρώνουν από τον εθισμό. Ευτυχώς, υπάρχει μια συντριπτική ποσότητα δεδομένων που υποστηρίζουν την ιατρική χρήση της κάνναβης ως έναν αποτελεσματικό παράγοντα για την ανακούφιση από τον πόνο και στην βοήθεια που μπορεί να προσφέρει στους ανθρώπους για να ανακάμψουν από τον εθισμό στα οπιοειδή(8,9).
[4] “The Federal Response to the Opioid Crisis” (Η ομοσπονδιακή αντίδραση στην κρίση των οπιοειδών) https://www.drugabuse.gov/…/federal-response-to-opioid-cris…

Στο Μέρος 2 (βλ. παρακάτω), θα εξετάσουμε προσεκτικά αυτά τα δεδομένα και θα εξετάσουμε και τις πρόσφατες αλλαγές πολιτικών σε πολιτειακό επίπεδο, που αποσκοπούν στην αύξηση της διαθεσιμότητας της κάνναβης για ιατρικούς σκοπούς σε ασθενείς με χρόνιο πόνο και σε άτομα που βρίσκονται σε κατάσταση αποκατάστασης από εθισμό (απεξάρτηση).

Βιβλιογραφικές αναφορές


(1). Compton WM, Boyle M, Wargo E “Prescription opioid abuse: Problems and responses” (Κατάχρηση συνταγογραφούμενων οπιούχων: Προβλήματα και αποκρίσεις) Prev Med. 2015 Nov;80:5-9.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25871819
Περίληψη
“Η κατάχρηση συναταγογραφούμενων οπιούχων και ο εθισμός σε αυτά, μαζί με συνέπειες όπως ο θάνατος από υπερβολική δόση και η αυξανόμενη μετάβαση στη χρήση ηρωίνης, συνιστούν ένα καταστροφικό πρόβλημα δημόσιας υγείας στις ΗΠΑ. Είναι όλο και περισσότερο σαφές ότι η υπέρβαση συνταγογράφησης αυτών των φαρμάκων τις τελευταίες δύο δεκαετίες υπήρξε ένας σημαντικός αυξητικός παράγοντας που οδήγησε στην επιδημία κατάχρησης των οπιοειδών. Αυτός εδώ ο σχολιασμός εξετάζει τους παράγοντες που οδήγησαν σε υπερβολική συνταγογράφηση οπιοειδών από κλινικούς ιατρούς, συζητά πρόσφατα στοιχεία που αμφισβητούν την αποτελεσματικότητα των οπιοειδών για τη θεραπεία καταστάσεων χρόνιου πόνου και περιγράφει τις συνεχιζόμενες προσπάθειες των ομοσπονδιακών και κοινοτικών φορέων για την αντιμετώπιση αυτής της επιδημίας, για παράδειγμα, με την υποστήριξη προγραμμάτων παρακολούθησης της συνταγογράφησης φαρμάκων και την βελτιωμένη εκπαίδευση των κλινικών γιατρών για την αντιμετώπιση του πόνου, συμβάλλοντας στη μείωση της προσφοράς οπιοειδών, αυξάνοντας στη διάδοση της πρόληψης που βασίζεται σε τεκμηριωμένα πρωταρχικά προγράμματα για τη μείωση της ζήτησης οπιοειδών και διευρύνοντας την πρόσβαση σε αποτελεσματικές θεραπείες αγωνιστών οπιοειδών και σε ανταγωνιστικά φάρμακα τόσο στη θεραπεία όσο και στην πρόληψη της πιθανής υπερβολικής δόσης”.


(2). Ja-Hyun Baik “Dopamine Signaling in reward-related behaviors” (Σηματοδότηση της ντοπαμίνης σε συμπεριφορές σχετικές με την ανταμοιβή) Front Neural Circuits. 2013;7:152.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3795306/
Περίληψη
“Η ντοπαμίνη (dopamine, DA) ρυθμίζει τη συναισθηματική και κινητική συμπεριφορά μέσω της μεσολιμβικής ντοπαμινεργικής οδού. Οι μεταβολές στη μεσολιμβική νευροδιαβίβαση της DA έχουν βρεθεί ότι τροποποιούν τις συμπεριφορικές αποκρίσεις σε διάφορους περιβαλλοντικούς ερεθισμούς που σχετίζονται με τις συμπεριφορές ανταμοιβής. Τα ψυχοδιεγερτικά φάρμακα, οι ουσίες κατάχρησης και η φυσική ανταμοιβή, όπως οι τροφές, μπορούν να προκαλέσουν ουσιαστικές συναπτικές τροποποιήσεις στο μεσολιμβικό σύστημα DA. Πρόσφατες μελέτες που χρησιμοποιούν optogenetics και DREADD (Designer Receptor Exclusively Activated by Designer Drugs), μαζί με γενετικούς χειρισμούς ειδικούς για νευρώνα ή κύκλωμα, έχουν βελτιώσει την κατανόηση της σηματοδότησης DA στο κύκλωμα ανταμοιβής και παρείχαν ένα μέσο για την ταυτοποίηση των νευρικών υποστρωμάτων σύνθετων συμπεριφορών όπως η τοξικομανία και οι διατροφικές διαταραχές. Αυτή η ανασκόπηση εστιάζει στο ρόλο του συστήματος DA στην τοξικομανία και στην ανταμοιβή από τις τροφές, με μια επισκόπηση του ρόλου των υποδοχέων D1 και D2 στον έλεγχο των συμπεριφορών που σχετίζονται με ανταμοιβές”.

(3). Patricia H. Berry, C. Richard Chapman, Edward C. Covington, June L. Dahl, Jeffrey A. Katz, Christine Miaskowski, Michael J. McLean “Pain: Current Understanding of Assessment, Management, and Treatments” (Πόνος: Τρέχουσα κατανόηση της αξιολόγησης, της διαχείρισης και των θεραπειών) This monograph was developed by NPC as part of a collaborative project with JCAHO. December 2001
https://www.npcnow.org/…/pain-current-understanding-assessm…
Σχετικά με
“Ο πόνος είναι ο συνηθέστερος λόγος για τον οποίο τα άτομα αναζητούν υγειονομική περίθαλψη και περίπου 9 στους 10 Αμερικανούς υποφέρουν συχνά από πόνο. Κάθε χρόνο, εκτιμάται ότι 25 εκατομμύρια Αμερικανοί εμφανίζουν οξύ πόνο λόγω τραυματισμών ή κάποιας χειρουργικής επέμβασης και άλλα 50 εκατομμύρια υποφέρουν από χρόνιο πόνο. Οι δυσμενείς συνέπειες του ελλιπώς αντιμετωπίσιμου πόνου είναι σημαντικές. Ο κακώς διαχειριζόμενος οξύς πόνος μπορεί να προκαλέσει σοβαρές ιατρικές επιπλοκές, να επιβραδύνει την ανάρρωση από τραυματισμό ή εγχειρίσεις και μπορεί να προχωρήσει και να εξελιχθεί σε χρόνιο πόνο. Η ανεπαρκής καταστολή του χρόνιου πόνου μπορεί να επηρεάσει την ικανότητα του ατόμου να εκτελεί καθημερινές δραστηριότητες και να μειώνει την ποιότητα ζωής. Αυτή η μονογραφία διερευνά τις οδούς του πόνου, της εκτίμησης και των επιλογών θεραπείας.
Μια προσθήκη, που δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 2005, ενημερώνει την κλινική πρόοδο στη διαχείριση του πόνου από τη δημοσίευση αυτής της μονογραφίας”.
(4). Andrew Rosenblum, Lisa A. Marsch, Herman Joseph, Russell K. Portenoy “Opioids and the Treatment of Chronic Pain: Controversies, Current Status, and Future Directions” (Οπιοειδή και η θεραπεία του χρόνιου πόνου: διαμάχες, τρέχουσα κατάσταση και μελλοντικές οδηγίες) Exp Clin Psychopharmacol. 2008 Oct; 16(5): 405–416.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2711509/
Περίληψη
“Τα οπιοειδή έχουν θεωρηθεί για χιλιετίες ως τα πιο αποτελεσματικά φάρμακα για τη θεραπεία του πόνου. Η χρήση τους στη διαχείριση του οξύ έντονου πόνου και του χρόνιου πόνου που σχετίζεται με προχωρημένες ασθένειες θεωρείται το πρότυπο περίθαλψης στον μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Αντίθετα, η μακροχρόνια χορήγηση ενός οπιοειδούς για τη θεραπεία χρόνιου μη καρκινικού άλγους εξακολουθεί να είναι αμφιλεγόμενη. Οι ανησυχίες σχετικά με την αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια και την ευθύνη για κατάχρηση εξελίχθηκαν επί δεκαετίες, οδηγώντας μερικές φορές σε μια πιο περιοριστική προοπτική και μερικές φορές οδηγώντας σε μεγαλύτερη προθυμία να υποστηρίξουν αυτή τη θεραπεία. Οι τελευταίες δεκαετίες στις ΗΠΑ χαρακτηρίστηκαν από συμπεριφορές που έχουν μεταβληθεί επανειλημμένα ως απάντηση σε κλινικές και επιδημιολογικές παρατηρήσεις και γεγονότα στις νομικές και ρυθμιστικές κοινότητες. Η διεπαφή μεταξύ της νόμιμης ιατρικής χρήσης οπιοειδών για την παροχή αναλγησίας και των φαινομένων που συνδέονται με την κατάχρηση και τον εθισμό εξακολουθεί να προκαλεί την κλινική κοινότητα, οδηγώντας σε αβεβαιότητα σχετικά με τον κατάλληλο ρόλο αυτών των φαρμάκων στη θεραπεία του πόνου. Αυτή η αναλυτική ανασκόπηση περιγράφει συνοπτικά τη νευροβιολογία των οπιοειδών και στη συνέχεια επικεντρώνεται στα πολύπλοκα ζητήματα αυτής της διεπαφής μεταξύ αναλγησίας και κατάχρησης, συμπεριλαμβανομένης της ορολογίας, των κλινικών προκλήσεων και της πιθανότητας για νέους παράγοντες, όπως η βουπρενορφίνη, να επηρεάσουν την πρακτική”.


(5). Art Van Zee “The Promotion and Marketing of OxyContin: Commercial Triumph, Public Health Tragedy” (Η προώθηση και εμπορία του OxyContin: Ένας εμπορικός θρίαμβος, μια τραγωδία για τη δημόσια υγεία) Am J Public Health. 2009 February;99(2):221–227.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2622774/
Περίληψη
“Εστιάζω σε θέματα που αφορούν την προώθηση και εμπορία ελεγχόμενων φαρμάκων και τη ρυθμιστική εποπτεία τους. Σε σύγκριση με τα μη ελεγχόμενα φάρμακα, τα ελεγχόμενα φάρμακα, με τις δυνατότητές τους για κατάχρηση και εκτροπή, παρουσιάζουν διαφορετικούς κινδύνους για τη δημόσια υγεία όταν προωθούνται υπέρμετρα και συνταγογραφούνται πολύ. Μια εις βάθος ανάλυση της προώθησης και της εμπορίας του OxyContin απεικονίζει μερικά από τα σχετικά θέματα.
Τροποποιήσεις της προώθησης και εμπορίας ελεγχόμενων φαρμάκων από τον φαρμακευτικό κλάδο και μια ενισχυμένη ικανότητα της Food and Drug Administration (Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων) να ρυθμίζει και να παρακολουθεί την προώθηση αυτή μπορεί να έχουν θετικό αντίκτυπο στη δημόσια υγεία”.


(6). Lawrence Scholl, Puja Seth, Mbabazi Kariisa, Nana Wilson, Grant Baldwin “Drug and Opioid-Involved Overdose Deaths – United States, 2013-2017” (Συμπεράσματα – Θάνατοι από υπερβολική δόση που συνδέονται με ναρκωτικά και οπιοειδή – ΗΠΑ, 2013-2017) Morb Mortal Wkly Rep, epub 21 December 2018
https://www.cdc.gov/mmwr/volumes/67/wr/mm675152e1.htm
Περίληψη
“Τι είναι ήδη γνωστό σχετικά με αυτό το θέμα;
Η επιδημία υπερβολικής δόσης οπιοειδών στις ΗΠΑ συνεχίζει να εξελίσσεται. Το 2016, το 66,4% των 63.632 θανάτων από υπερβολική δόση φαρμάκων αφορούσε ένα οπιοειδές.
Τι προστίθεται από αυτήν εδώ την αναφορά;
Το 2017, μεταξύ των 70.237 θανάτων από υπερβολική δόση ουσιών, 47.600 (67.8%) αφορούσαν οπιοειδή, με αυξήσεις σε ηλικιακές ομάδες, φυλετικές/ εθνοτικές ομάδες, κοινοτικά επίπεδα αστικοποίησης και σε πολλαπλές πολιτείες. Από το 2013 έως το 2017, τα συνθετικά οπιοειδή συνέβαλαν στην αύξηση των ποσοστών θνησιμότητας λόγω υπερβολικής δόσης ουσιών σε πολλά κράτη. Από το 2016 έως το 2017, τα ποσοστά θνησιμότητας συνθετικών οπιοειδών που σχετίζονται με την υπερβολική δόση αυξήθηκαν κατά 45,2%.
Ποιες είναι οι επιπτώσεις για την πρακτική της δημόσιας υγείας;
Οι συνεχιζόμενες ομοσπονδιακές, πολιτειακές και τοπικές προσπάθειες επιτήρησης για την ενημέρωση των στρατηγικών πρόληψης, αντίδρασης και θεραπείας που βασίζονται σε αποδεικτικά στοιχεία και για την ενίσχυση των εταιρικών σχέσεων δημόσιας υγείας και δημόσιας ασφάλειας είναι επειγόντως αναγκαίες.
Οι 63.632 θάνατοι από υπερβολική δόση ουσιών στις ΗΠΑ το 2016 αντιπροσώπευαν αύξηση 21,4% από το 2015, τα δύο τρίτα αυτών των θανάτων αφορούσαν ένα οπιοειδές. Από το 2015 έως το 2016, οι θάνατοι από υπερβολική δόση ουσιών αυξήθηκαν σε όλες τις εξεταζόμενες κατηγορίες φαρμάκων. Η μεγαλύτερη αύξηση παρατηρήθηκε στους θανάτους που σχετίζονταν με συνθετικά οπιοειδή εκτός από τη μεθαδόνη (συνθετικά οπιοειδή), η οποία περιλαμβάνει την παράνομη παρασκευή φαιντανύλης (illicitly manufactured fentanyl, IMF). Από το 2013, που καθοδηγείται σε μεγάλο βαθμό από την IMF, συμπεριλαμβανομένων των αναλόγων φαιντανύλης, το σημερινό κύμα της επιδημίας υπερβολικής δόσης οπιοειδών σηματοδοτήθηκε από τις αυξήσεις των θανάτων που αφορούν συνθετικά οπιοειδή. Η IMF συνέβαλε στην αύξηση των θανάτων από υπερβολική δόση, με γεωγραφικές διαφορές που αναφέρθηκαν. Το CDC εξέτασε τις μεταβολές των ποσοστών θανάτων σε επίπεδο κράτους σε όλες τις υπερβολικές δόσεις σε 50 κράτη και στην περιφέρεια της Κολούμπια (DC) και σε εκείνες που αφορούν συνθετικά οπιοειδή σε 20 πολιτείες κατά την περίοδο 2013-2017. Επιπλέον, οι μεταβολές των ποσοστών θνησιμότητας από το 2016 έως το 2017 που αφορούν όλα τα οπιοειδή και τις υποκατηγορίες οπιοειδών, εξετάστηκαν με βάση τα δημογραφικά στοιχεία, τα κοινοτικά επίπεδα αστικοποίησης και από 34 πολιτείες και την DC. Μεταξύ των 70.237 θανάτων από υπερβολική δόση φαρμάκων το 2017, στους 47.600 (67,8%) συμμετείχε ένα οπιοειδές. Από το 2013 έως το 2017, τα ποσοστά θανάτου από υπερβολική δόση ουσιών αυξήθηκαν σε 35 από τις 50 πολιτείες και την DC και σημαντικές αυξήσεις στα ποσοστά θνησιμότητας που αφορούν συνθετικά οπιοειδή εμφανίστηκαν σε 15 από 20 πολιτείες, πιθανώς κάτω από την ύπαρξη της IMF. Από το 2016 έως το 2017, οι θάνατοι από υπερβολική δόση που περιλάμβαναν όλα τα οπιοειδή και τα συνθετικά οπιοειδή αυξήθηκαν, αλλά οι θάνατοι από τα συνταγογραφούμενα οπιοειδή και την ηρωίνη παρέμειναν σταθεροί. Η επιδημία υπερβολικής δόσης οπιοειδών συνεχίζει να επιδεινώνεται και να εξελίσσεται λόγω της συνεχιζόμενης αύξησης των θανάτων που αφορούν συνθετικά οπιοειδή. Τα προσωρινά στοιχεία από το 2018 δείχνουν πιθανές βελτιώσεις σε ορισμένους δείκτες υπερβολικής δόσης ουσιών, ωστόσο, η ανάλυση των τελικών δεδομένων από το 2018 είναι απαραίτητη για να γίνει επιβεβαίωση. Πιο έγκαιρα και ολοκληρωμένα δεδομένα επιτήρησης είναι απαραίτητα για την ενημέρωση των προσπαθειών για την πρόληψη και την αντιμετώπιση των υπερβολικών δόσεων οπιούχων. Απαιτούνται επειγόντως εντατικά μέτρα πρόληψης και αντίδρασης για τον περιορισμό των θανάτων που σχετίζονται με συνταγογραφούμενα και παράνομα οπιοειδή, και συγκεκριμένα με την IMF.
Οι θανάτοι από την υπερβολική δόση ουσιών εντοπίστηκαν στο National Vital Statistics System με πολλαπλούς φακέλους θνησιμότητας αιτιών θανάτου, με τα πιστοποιητικά θανάτου που κωδικοποιήθηκαν χρησιμοποιώντας τους κωδικούς X40-44 (μη σκόπιμα), X60-44 (Διεθνής Ταξινόμηση των Ασθενειών), 64 (αυτοκτονία), X85 (ανθρωποκτονία) ή Υ10-Υ14 (μη καθορισμένη πρόθεση). Μεταξύ των θανάτων με υπερβολική δόση ουσίας ως υποκείμενη αιτία, ο τύπος του φαρμάκου ή της κατηγορίας φαρμάκου υποδεικνύεται από τους ακόλουθους κωδικούς πολλαπλών αιτιών θανάτου: τα οπιοειδή (Τ40.0, Τ40.1, Τ40.2, Τ40.3, Τ40.4 ή Τ40.6), φυσικά/ ημισυνθετικά οπιοειδή (Τ40.2), μεθαδόνη (Τ40.3), ηρωίνη (Τ40.1), συνθετικά οπιοειδή εκτός της μεθαδόνης (T40.4), κοκαΐνη (Τ40.5) και ψυχοδιεγερτικά με πιθανότητες κατάχρησης (T43.6). Μερικοί θάνατοι αφορούσαν περισσότερους από έναν τύπους φαρμάκων και αυτοί συμπεριλήφθηκαν στα ποσοστά για κάθε κατηγορία φαρμάκων, επομένως, οι κατηγορίες δεν αλληλοαποκλείονται.
Η ετήσια ποσοστιαία μεταβολή με στατιστικά σημαντικές τάσεις στα ποσοστά θνησιμότητας λόγω υπερβολικής δόσης φαρμάκων προσαρμοσμένη με την ηλικία για όλες τις 50 πολιτείες και την DC από το 2013 έως το 2017 και στα ποσοστά θνησιμότητας με συντελεστές ηλικίας που περιλαμβάνουν συνθετικά οπιοειδή για 20 πολιτείες που πληρούσαν τα κριτήρια ειδικότητας για τις ουσίες με χρήση της παλινδρόμησης του Joinpoint. Τα ποσοστά θνησιμότητας λόγω υπερβολικής δόσης εξετάστηκαν από το 2016 έως το 2017 για όλα τα οπιοειδή, τα συνταγογραφούμενα οπιοειδή, την ηρωίνη και τα συνθετικά οπιοειδή. Τα ποσοστά θανάτου διαστρωματώθηκαν κατά ηλικία, φύλο, φυλετική/ εθνοτική ομάδα, επίπεδο αστικοποίησης και κατάσταση. Οι αναλύσεις σε επίπεδο πολιτείας περιελάμβαναν την DC και 34 πολιτείες με επαρκή δεδομένα για την ειδικότητα στα ναρκωτικά για το 2016 και το 2017. Άλλες αναλύσεις που συνέκριναν τις μεταβολές των ποσοστών θνησιμότητας από το 2016 έως το 2017 χρησιμοποίησαν z-tests όταν ο αριθμός των θανάτων ήταν ≥100 και nonoverlapping confidence intervals based on a gamma distribution όταν ο αριθμός ήταν <100.
Οι υπερβολικές δόσεις φαρμάκων είχαν ως αποτέλεσμα 70.237 θανάτους κατά το 2017. Μεταξύ αυτών, 47.600 (67,8%) αφορούσαν οπιοειδή (14,9 ανά 100.000 πληθυσμό), που αντιστοιχούσαν σε ποσοστό αύξησης 12,0% από το 2016. Τα συνθετικά οπιοειδή εμπλέκονται στο 59,8% όλων των θανάτων από υπερβολική δόση που εμπλέκονται σε οπιοειδή. Το ποσοστό αυξήθηκε κατά 45,2% από το 2016 στο 2017. Από το 2013 έως το 2017, τα ποσοστά θνησιμότητας από υπερβολική δόση αυξήθηκαν σημαντικά σε 35 πολιτείες και την DC. 15 από τις 20 καταστάσεις που πληρούσαν τα κριτήρια ειδικότητας φαρμάκων είχαν σημαντικές αυξήσεις στα ποσοστά θανάτου από υπερβολική δόση που αφορούσαν συνθετικά οπιοειδή. Από το 2016 έως το 2017, τα ποσοστά θανάτων από κοκαΐνη και ψυχοδιεγερτικά αυξήθηκαν 34,4% (από 3,2 σε 4,3 ανά 100.000) και 33,3% (από 2,4 σε 3,2 ανά 100.000) αντίστοιχα, συμβάλλοντας πιθανώς σε αυξήσεις των θανάτων από υπερβολική δόση ουσιών. Ωστόσο, τα ποσοστά παρέμειναν σταθερά για τους θανάτους από τα συνταγογραφούμενα οπιοειδή (5,2 ανά 100.000) και την ηρωίνη (4,9).
Από το 2016 έως το 2017, οι θάνατοι από υπερβολική δόση οπιοειδών αυξήθηκαν μεταξύ των ανδρών και των γυναικών και μεταξύ των ατόμων ηλικίας ≥25 ετών, των μη-Λατίνων λευκών (λευκοί), των μη-Λατίνων μαύρων (μαύροι) και των Λατίνων. Η μεγαλύτερη σχετική μεταβολή παρατηρήθηκε στους μαύρους (25,2%) και η μεγαλύτερη απόλυτη αύξηση ήταν μεταξύ των ανδρών ηλικίας 25-44 ετών (αύξηση 4,6 ανά 100.000). Η μεγαλύτερη σχετική μεταβολή μεταξύ των ηλικιακών ομάδων ήταν για άτομα ηλικίας ≥65 ετών (17,2%). Οι κομητείες σε μέτρο περιοχές γνώρισαν τη μεγαλύτερη απόλυτη αύξηση του ποσοστού (αύξηση 1,9 ανά 100.000) και η μεγαλύτερη σχετική αύξηση του ποσοστού παρατηρήθηκε στις μικρές πόλεις (14,9%). Τα ποσοστά θανάτων αυξήθηκαν σημαντικά σε 15 πολιτείες, με τις μεγαλύτερες σχετικές αλλαγές στη Βόρεια Καρολίνα (28,6%), στο Οχάιο (19,1%) και στο Maine (18,7%).
Από το 2016 έως το 2017, το ποσοστό θνησιμότητας που σχετίζεται με συνταγογραφούμενα οπιοειδή μειώθηκε κατά 13,2% στους άνδρες ηλικίας 15-24 ετών αλλά αυξήθηκε κατά 10,5% μεταξύ ατόμων ηλικίας ≥65 ετών. Αυτά τα ποσοστά θνησιμότητας παρέμειναν σταθερά από το 2016 έως το 2017 σε όλες τις φυλετικές ομάδες και τα επίπεδα αστικοποίησης και στις περισσότερες πολιτείες, αν και πέντε πολιτείες (Maine, Μέριλαντ, Οκλαχόμα, Τενεσί και Ουάσινγκτον) παρουσίασαν σημαντικές μειώσεις και μια (Ιλινόις) είχε σημαντική μείωση. Οι μεγαλύτερες σχετικές αλλαγές περιελάμβαναν αύξηση 29,7% στο Ιλινόις και μείωση 39,2% στο Maine. Τα υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας με συνταγογραφούμενα οπιοειδή το 2017 ήταν στη Δυτική Βιρτζίνια (17,2 ανά 100.000), στο Μέριλαντ (11,5) και στη Γιούτα (10,8).
Τα ποσοστά θνησιμότητας από την υπερβολική δόση ηρωίνης μειώθηκαν μεταξύ πολλών ομάδων το 2017 σε σύγκριση με αυτά του 2016. Οι μεγαλύτερες μειώσεις παρατηρήθηκαν σε άτομα ηλικίας 15-24 ετών (15,0%), ιδιαίτερα σε άνδρες (17,5%), καθώς και σε μεσαίες μέτρο περιοχές (6,1%). Τα ποσοστά μειώθηκαν κατά 3,2% μεταξύ των λευκών. Ωστόσο, τα ποσοστά θνησιμότητας υπερβολικής δόσης που σχετίζονται με την ηρωίνη αυξήθηκαν μεταξύ ορισμένων ομάδων. Η μεγαλύτερη σχετική αύξηση των ποσοστών παρατηρήθηκε στα άτομα ηλικίας ≥ 65 ετών (16,7%) και 55-64 ετών (11,6%) και μεταξύ μαύρων (8,9%). Οι τιμές παρέμειναν σταθερές στα περισσότερα κράτη, με σημαντικές μειώσεις σε πέντε πολιτείες (Μέριλαντ, Μασαχουσέτη, Μινεσότα, Μιζούρι και Οχάιο) και αυξήθηκαν σε τρεις (Καλιφόρνια, Ιλινόις και Βιρτζίνια). Η μεγαλύτερη σχετική μείωση (31,9%) ήταν στο Οχάιο, και η μεγαλύτερη σχετική αύξηση (21,8%) ήταν στη Βιρτζίνια. Τα υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας από τη χρήση ηρωίνης το 2017 ήταν στην DC (18,0 ανά 100.000), στην Δυτική Βιρτζίνια (14,9) και στο Κοννέκτικατ (12,4).
Οι θάνατοι από συνθετικά οπιοειδή προωθούνται από το 2016 έως το 2017 σε όλες τις δημογραφικές κατηγορίες. Το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας ανήλθε σε άνδρες ηλικίας 25-44 ετών (27,0 ανά 100.000), ενώ οι μεγαλύτερες σχετικές αυξήσεις σημειώθηκαν μεταξύ των μαύρων (60,7%) και των ιθαγενείς Αμερικανούς Ινδιάνους/Αλάσκας (58,5%). Οι θάνατοι αυξήθηκαν σε όλα τα επίπεδα αστικοποίησης από το 2016 έως το 2017. Είκοσι τρεις πολιτείες και η DC παρουσίασαν σημαντικές αυξήσεις στα ποσοστά θνησιμότητας από υπερβολική δόση συνθετικών οπιούχων, συμπεριλαμβανομένων οκτώ πολιτειών δυτικά του ποταμού Μισισίπι. Η μεγαλύτερη σχετική αύξηση των τιμών σημειώθηκε στην Αριζόνα (122,2%), ακολουθούμενη από τη Βόρεια Καρολίνα (112,9%) και το Όρεγκον (90,9%). Τα υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας από τα συνθετικά οπιοειδή που σχετίζονται με την υπερβολική δόση το 2017 ήταν στη Δυτική Βιρτζίνια (37,4 ανά 100,000), το Οχάιο (32,4) και το Νιου Χάμσαϊρ (30,4)”.


(7). Manchikanti L, Kaye AM, Kaye AD “Current State of Opioid Therapy and Abuse” (Τρέχουσα κατάσταση της θεραπείας με οπιοειδή και κατάχρηση) Curr Pain Headache Rep. 2016 May;20(5):34.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/27048483
Περίληψη
“Επί του παρόντος, υπάρχει αυξανόμενη ένταση μεταξύ των διπλών προκλήσεων της θεραπείας με οπιοειδή για τον χρόνιο πόνο και των δυσμενών συνεπειών της κατάχρησης, οδηγώντας σε πολλαπλές επιπλοκές, συμπεριλαμβανομένης της αναπνευστικής ανεπάρκειας και του θανάτου. Τα πρόσφατα στοιχεία από τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (Centers for Disease Control and Prevention, CDC) έδειξαν συνεχιζόμενη κλιμάκωση της χρήσης οπιοειδών με συνταγογραφούμενα φάρμακα με θανάτους από υπερβολική δόση οπιοειδών, που ξεπέρασαν όλες τις προηγούμενες εκτιμήσεις. Πολλές πρωτοβουλίες πολιτικής, συμβουλές και κατευθυντήριες γραμμές έχουν προωθηθεί κατά τη διάρκεια των ετών για τον έλεγχο της επιδημίας οπιοειδών. Οι στρατηγικές για την πρόληψη της κατάχρησης οπιοειδών και για τη διατήρηση της θεραπείας με οπιοειδή, όταν είναι απαραίτητες από ιατρική άποψη, εμπίπτουν στις κατηγορίες πρωτογενούς και δευτερογενούς πρόληψης. Η κατηγορία πρωτογενούς πρόληψης είναι εξαιρετικά σημαντική, καθώς περιλαμβάνει την εκπαίδευση των παρόχων πρωτοβάθμιας περίθαλψης και των ασθενών στο σημείο εκκίνησης της θεραπείας με οπιοειδή. Η εκπαίδευση των χειρουργών και άλλων που συνταγογραφούν είναι εξίσου σημαντική με την εκπαίδευση των γιατρών πρωτοβάθμιας περίθαλψης”.


(8). Marcus A. Bachhuber, Brendan Saloner, Chinazo O. Cunningham, Colleen L. Barry “Medical Cannabis Laws and Opioid Analgesic Overdose Mortality in the United States, 1999–2010” (Οι νόμοι για την ιατρική χρήση της κάνναβης και την θνησιμότητα από υπερβολική δόση οπιοειδών αναλγητικών στις Ηνωμένες Πολιτείες, 1999-2010) JAMA Intern Med. 2014 Oct;174(10):1668–1673.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4392651/
Περίληψη
“ΣΗΜΑΣΙΑ: Η θνησιμότητα από την υπερβολική δόση αναλγητικών οπιοειδών συνεχίζει να αυξάνεται στις ΗΠΑ, λόγω της αύξησης της συνταγογράφησης για την αντιμετώπιση του χρόνιου πόνου. Επειδή ο χρόνιος πόνος αποτελεί σημαντική ένδειξη για την ιατρική χρήση της κάνναβης, οι νόμοι που καθιερώνουν την πρόσβαση στην ιατρική χρήση της κάνναβης ενδέχεται να αλλάξουν τη θνησιμότητα λόγω υπερβολικής δόσης που σχετίζεται με αναλγητικά οπιοειδή σε πολιτείες που τους έχουν θεσπίσει.
ΣΚΟΠΟΣ: Για να προσδιοριστεί η σχέση μεταξύ της ύπαρξης πολιτειακών νόμων για την ιατρική χρήση της κάνναβης και της θνησιμότητας από υπερβολική δόση αναλγητικών οπιούχων.
ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ, ΡΥΘΜΙΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ: Διεξήχθη μια σειρά χρονικών αναλύσεων των νόμων περί ιατρικής χρήσης της κάνναβης και των δεδομένων των πιστοποιητικών θανάτου σε επίπεδο πολιτείας στις ΗΠΑ από το 1999 έως το 2010. Συμπεριλήφθηκαν και οι 50 πολιτείες.
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ: Παρουσία νόμου για την καθιέρωση προγράμματος ιατρικής χρήσης της κάνναβης στην πολιτεία.
ΚΥΡΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΑ: Αναπροσαρμοζόμενος με την ηλικία ρυθμός θνησιμότητας από υπερβολική δόση αναλγητικού οπιοειδούς ανά 100.000 πληθυσμό σε κάθε πολιτεία. Χρησιμοποιήθηκαν μοντέλα παλινδρόμησης που περιλάμβαναν σταθερά αποτελέσματα κατά πολιτεία και έτος, την παρουσία 3 διαφορετικών πολιτικών αναφορικά με τα οπιοειδή αναλγητικά και το ποσοστό ανεργίας ανά πολιτεία.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Τρεις πολιτείες (η Καλιφόρνια, το Όρεγκον και η Ουάσιγκτον) είχαν νόμους για την ιατρική χρήση της κάνναβης πριν από το 1999. Δέκα πολιτείες (Αλάσκα, Κολοράντο, Χαβάη, Μέιν, Μίτσιγκαν, Μοντάνα, Νεβάδα, Νέο Μεξικό, Ρόουντ Άιλαντ και Βερμόντ) ανάμεσα στο 1999 με το 2010. Οι πολιτείες με νόμους για την ιατρική χρήση της κάνναβης είχαν 24,8% χαμηλότερο μέσο ετήσιο ποσοστό θνησιμότητας λόγω υπερβολικής δόσης οπιοειδών (95% CI, -37,5% έως -9,5%, P = 0,003) σε σύγκριση με τις πολιτείες χωρίς νόμους για την κάνναβη. Η εξέταση της συσχέτισης μεταξύ των νόμων περί ιατρικής χρήσης της κάνναβης και της θνησιμότητας από την υπερβολική δόση αναλγητικών κάθε χρόνο μετά την εφαρμογή του νόμου έδειξε ότι οι νόμοι αυτοί συσχετίστηκαν με χαμηλότερο ποσοστό θνησιμότητας λόγω υπερβολικής δόσης, το οποίο γενικά ενισχύθηκε προς χαμηλότερα επίπεδα με την πάροδο του χρόνου: έτος 1 (-19,9%, 95% CI, -30,6% έως -7,7%, Ρ = 0,002), έτος 2 (-25,2%, 95% CI, -40,6% έως -5,9%, Ρ = 0,01) έτος 3 (-23,6%, 95% CI, -41,1% έως -1,0%, Ρ = 0,04), έτος 4 (-20,2%, 95% CI, -33,6% έως -4,0%, Ρ = 0,02), έτος 5 (-33,7%, 95% CI, -50,9% έως -10,4%, Ρ = 0,008) και έτος 6 (-33,3%, 95% CI, -44,7% έως -19,6%, Ρ <0,001). Σε δευτερογενείς αναλύσεις, τα ευρήματα παρέμειναν παρόμοια.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ: Οι νόμοι για την ιατρική χρήση της κάνναβης συνδέονται με σημαντικά χαμηλότερα ποσοστά θνησιμότητας λόγω υπερβολικής δόσης οπιοειδών σε επίπεδο πολιτείας. Απαιτείται περαιτέρω διερεύνηση για τον προσδιορισμό του τρόπου με τον οποίο οι νόμοι της κάνναβης μπορούν να αλληλεπιδράσουν με πολιτικές που αποβλέπουν στην πρόληψη της υπερβολικής δόσης οπιοειδών αναλγητικών”.
(9). Boehnke KF, Litinas E, Clauw DJ “Medical Cannabis Use Is Associated With Decreased Opiate Medication Use in a Retrospective Cross-Sectional Survey of Patients With Chronic Pain” (Η ιατρική χρήση της κάνναβης σχετίζεται με μειωμένη χρήση οπιούχων φαρμάκων σε αναδρομική διατομεακή έρευνα ασθενών με χρόνιο πόνο) J Pain. 2016 Jun;17(6):739-44.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/27001005
Περίληψη
“Τα οπιοειδή χρησιμοποιούνται συνήθως για τη θεραπεία ασθενών με χρόνιο πόνο (chronic pain, CP), αν και υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία ότι είναι αποτελεσματικά για μακροχρόνια θεραπεία του CP. Προηγούμενες μελέτες ανέφεραν ισχυρούς δεσμούς μεταξύ της μετάβασης των νόμων περί ιατρικής χρήσης της κάνναβης και της μείωσης της υπερβολικής δόσης οπιοειδών σε ολόκληρη την επικράτεια. Σκοπός μας ήταν να εξετάσουμε εάν η χρήση κάνναβης για ιατρικούς σκοπούς μπορεί να αλλάξει μεμονωμένα πρότυπα χρήσης οπιοειδών. Χρησιμοποιώντας ένα ερωτηματολόγιο στο διαδίκτυο, διεξήγαμε μια διασταυρούμενη αναδρομική έρευνα για 244 ασθενείς με ιατρική χρήση κάνναβης σε CP, οι οποίοι προμηθεύονταν από ένα ειδικό κατάστημα διανομής στο Μίτσιγκαν μεταξύ Νοεμβρίου 2013 και Φεβρουαρίου 2015. Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν περιελάμβαναν δημογραφικές πληροφορίες, αλλαγές στη χρήση οπιοειδών, ποιότητα ζωής, κατηγορίες φαρμάκων που χρησιμοποιήθηκαν και τις παρενέργειες φαρμάκων πριν και μετά την έναρξη της χρήσης κάνναβης. Μεταξύ των συμμετεχόντων στη μελέτη, η ιατρική χρήση της κάνναβης συνδέθηκε με μείωση κατά 64% στη χρήση οπιοειδών (n = 118), μειωμένο αριθμό και παρενέργειες φαρμάκων και βελτιωμένη ποιότητα ζωής (45%). Η μελέτη αυτή υποδεικνύει ότι πολλοί ασθενείς με CP ουσιαστικά υποκαθιστούν τα οπιοειδή με την ιατρική χρήση της κάνναβης και άλλα φάρμακα για θεραπεία του CP και βρήκε ότι το προφίλ οφέλους και παρενεργειών της κάνναβης να είναι πολύ καλύτερο από αυτό των άλλων κατηγοριών φαρμάκων. Απαιτείται περισσότερη έρευνα για την επικύρωση αυτών των ευρημάτων.
ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ: Αυτό το άρθρο υποδεικνύει ότι η ιατρική χρήση κάνναβης για θεραπεία του CP μπορεί να ωφελήσει ορισμένους ασθενείς με CP. Η αναφερθείσα βελτίωση της ποιότητας ζωής, το καλύτερο προφίλ των ανεπιθύμητων ενεργειών και η μειωμένη χρήση οπιοειδών πρέπει να επιβεβαιωθούν με αυστηρές, διαχρονικές μελέτες που αξιολογούν επίσης τον τρόπο με τον οποίο οι ασθενείς με CP χρησιμοποιούν την κάνναβη για ιατρικούς σκοπούς για τη διαχείριση του πόνου”.
(10). Beth Wiese, Adrianne R. Wilson-Poe “Emerging Evidence for Cannabis’ Role in Opioid Use Disorder” (Αναδυόμενες αποδείξεις για τον ρόλο της κάνναβης στην διαταραχή χρήσης οπιοειδών) Cannabis Cannabinoid Res. 2018;3(1):179–189.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC6135562/
Περίληψη
“Εισαγωγή: Η επιδημία των οπιοειδών έχει γίνει ένα τεράστιο πρόβλημα στη Βόρεια Αμερική και παρά τις δεκαετίες έρευνας σχετικά με τα αποτελεσματικότερα μέσα για τη θεραπεία της διαταραχής της χρήσης οπιοειδών (opioid use disorder, OUD), ο θάνατος από υπερβολική δόση είναι πάντα υψηλός και η υποτροπή παραμένει διαδεδομένη.
Συζήτηση: Παρόλο που υπάρχουν αρκετές θεραπείες αντικατάστασης οπιοειδών που έχουν εγκριθεί από την FDA και φάρμακα συντήρησης για να διευκολύνουν τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων απόσυρσης από τα οπιοειδή και την υποβοήθηση της πρόληψης των υποτροπών, αυτά τα φάρμακα δεν είναι άνευ κινδύνου ούτε είναι επιτυχημένα για όλους τους ασθενείς. Επιπλέον, υπάρχουν νομικές και υλικοτεχνικές δυσχέρειες στη λήψη παραδοσιακών θεραπειών αντικατάστασης οπιοειδών, όπως η μεθαδόνη ή η βουπρενορφίνη και η ζήτηση για αυτές τις υπηρεσίες υπερτερεί κατά πολύ της προσφοράς και της πρόσβασης. Για να γεμίσει το χάσμα ανάμεσα στις αποτελεσματικές θεραπείες της OUD και την εκτεταμένη επικράτηση της κατάχρησης, της υποτροπής και της υπερβολικής δόσης, είναι εξαιρετικά δικαιολογημένη η ανάπτυξη νέων, εναλλακτικών ή συμπληρωματικών θεραπευτικών αγωγών για την OUD. Σε αυτό το άρθρο, εξετάζουμε τα νέα στοιχεία που δείχνουν ότι η κάνναβη μπορεί να διαδραματίσει κάποιο ρόλο στη βελτίωση της επίδρασης για την OUD. Εδώ, τονίζουμε τα κενά της γνώσης και συζητούμε τις δυνατότητες της κάνναβης στο να αποτρέψει την κατάχρηση οπιοειδών (ως μια αναλγητική εναλλακτική λύση), να ανακουφίσει τα συμπτώματα στέρησης οπιοειδών και να μειώσει την πιθανότητα υποτροπής.
Συμπέρασμα: Ο επιτακτικός χαρακτήρας αυτών των δεδομένων και το σχετικό προφίλ ασφάλειας της κάνναβης δικαιολογούν την περαιτέρω διερεύνηση της κάνναβης ως μια συμπληρωματική ή εναλλακτική θεραπεία για την OUD”.

Ιατρική χρήση της κάνναβης για την εξάρτηση από οπιοειδή (Μέρος 2ο)

Ιατρική χρήση της κάνναβης για την εξάρτηση από οπιοειδή
(Αναδημοσίευση με μετάφραση από: Terpenes and Testing Magazine, “Medical Cannabis for Opioid Addiction: A Two-Pronged Approach, Part 2” https://terpenesandtesting.com/…/medical-cannabis-for-opio…/ , by Loren DeVito)

Πώς η κάνναβη μπορεί να βοηθήσει στην αντικατάσταση των οπιοειδών για να ανακουφίσει τον πόνο και να βοηθήσει στην αποκατάσταση από τον εθισμό;

Σε αυτή τη σειρά, εξετάσαμε την τρέχουσα κατάσταση του εθισμού στα οπιοειδή στις ΗΠΑ, αντανακλώντας τον τρόπο με τον οποίο οι αλλαγές πολιτικής στη διαχείριση του πόνου επηρέασαν τις συνήθειες συνταγογράφησης οπιοειδών. Εδώ, αξιολογούμε στοιχεία για την ιατρική χρήση της κάνναβης για τη θεραπεία του χρόνιου πόνου και για την αποκατάσταση των εθισμένων στα οπιοειδή.

Η ιδέα της χρήσης κάνναβης για τη θεραπεία του πόνου δεν είναι καινούργια, στην πραγματικότητα, οι αρχαίοι πολιτισμοί της Κίνας, χρησιμοποίησαν την κάνναβη για τον πόνο και την φλεγμονή των αρθρώσεων προτού έρθει αυτή στη Δύση(1). Τα οπιοειδή, που προέρχονται από το φυτό της παπαρούνας, έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί ιστορικά για τον έλεγχο του πόνου. Ωστόσο, σε αντίθεση με την κάνναβη, όσοι χρησιμοποίησαν οπιοειδή γρήγορα κατάλαβαν τον κίνδυνο εθισμού σε αυτά(2).

Η κάνναβη έχει κάποιες φυσιολογικές ομοιότητες με τα οπιοειδή, καθώς η βραχυπρόθεσμη χρήση αυξάνει την ντοπαμίνη για την ανακούφιση του πόνου(3). Ωστόσο, η κάνναβη αυξάνει την ντοπαμίνη μέσω των κανναβινοειδών υποδοχέων, ενώ τα οπιοειδή την αυξάνουν μέσω των υποδοχέων οπιοειδών(4). Επιπλέον, η αύξηση των επιπέδων ντοπαμίνης από την κάνναβη δεν παραμένει με την πάροδο του χρόνου και συνεπώς ο κίνδυνος πιθανής εξάρτησης είναι σημαντικά χαμηλότερος έως αμελητέος.

Οι επιδράσεις της ιατρικής χρήσης της κάνναβης στον πόνο έχουν καταδειχθεί σε πολλές μελέτες. Μια μετα-ανάλυση 28 κλινικών δοκιμών που πραγματοποιήθηκαν για την κάνναβη και τον πόνο, σε ένα διάστημα από το 1948 έως το 2015 ανέφερε θετικά ευρήματα, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η κάνναβη είναι αποτελεσματική στη θεραπεία του πόνου με ένα λογικό προφίλ ασφάλειας (οι ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν μια εξασθένιση μνήμης και γνωστικής λειτουργίας που μπορεί να επηρεάσουν την ασφάλεια των οδηγών, ψυχολογικές ή/και ψυχιατρικές επιδράσεις και άλλες καταστάσεις που σχετίζονται με τη μέθοδο κατανάλωσης, όπως αναπνευστικά προβλήματα από το κάπνισμα)(5). Ως εκ τούτου, η ιατρική χρήση της κάνναβης έχει εγκριθεί για τη θεραπεία του χρόνιου πόνου στην πλειονότητα των πολιτειών στις ΗΠΑ όπου νομιμοποιείται η χρήση της.

Αλλά τι γίνεται με τη θεραπεία του εθισμού στα οπιοειδή και όχι μόνο της αντιμετώπισης του πόνου;

Οι πολιτείες με νομιμοποιημένη την ιατρική χρήση της κάνναβης έχουν σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα χρήσης οπιοειδών και θανάτους που συνδέονται με οπιοειδή(6). Επιπλέον, μια μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2016 διαπίστωσε μείωση κατά 64% της χρήσης οπιοειδών σε ασθενείς που χρησιμοποίησαν επίσης κάνναβη για τον χρόνιο πόνο τους(7).

Η συνέχεια του άρθρου σε μορφή pdf εδώ

Βρείτε το βοτάνι στα κοινωνικά δίκτυα

Επικοινωνία

Ηροδότου 17
Περιστέρι 12134
2105722909

Ώρες Λειτουργίας

Δευτέρα – Τετάρτη
10:00 – 16:00
Τρίτη – Πέμπτη – Παρασκευή
10:00 – 15:00 & 17:30 – 20:30
Σάββατο
10:00 – 15:30

Μείνετε ενημερωμένοι

Εγγραφείτε για ειδοποιήσεις, προσφορές και ενημερώσεις απο το βοτάνι

Close Menu
×

Cart